اطلاعات عمومی
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
نحوه و میزان مرکب برداری ، از اهمیت زیادی برخوردار است . بمنطور دقت و تمرکز بیشتر ، ظرف دوات در دست چپ قرار می گیرد تا فاصله دست و مرکب زیاد نشود
. بعلاوه اگر این فاصله زیاد باشد ، فاصله مرکب برداری و نگارش زیاد می شود و امکان خشک شدن نوک قلم خوشنویسی بیشتر می شود . بخصوص هنگامی که از مرکب های شیمیایی و نسبتا غلیظ استفاده می کنیم . این امر مهم بطور قطع در کتابت خوب تاثیر دارد.
با در نطر گرفتن مطالب فوق هر چه قلم نگارش بزرگتر باشد ، دوات رقیق تر و ظرف آن نیز با دهانه گشادتر است .
نحوه و میزان مرکب برداری در کتابت های مختلف باید بصورت تجربی و بسیار حساب شده باشد . قطعا مرکب برداری خوب ، در نگارش خط خوب تاثیر دارد . این مقوله ( مرکب برداری ) خیلی مهم بوده و با پیشرفت خوشنویس و تا دوره های بالاتر حساس تر و ظریف تر می شود .
مرکب برداری برای هر حرف و کلمه ای که می خواهیم بنویسیم ، باید مناسب باشد و با دیر نظر گرفتن حروف خرد و کشیده ها ، باید به اندازه برداشته شود.
بسیاری از هنرمندان به منظور رقیق کردن مرکب به دوات آب اضافه میکنند ( توصیه میشود از مکمل مرکب و یا صمغ عربی استفاده شود).
این کار، اگر مرکب ما به اندازه کافی صمغ داشته باشد، قابل قبول است، ولی در بسیاری موارد اضافه کردن آب به دوات باعث ازبین رفتن غلظت مطلوب مرکب میشود.
با دقت در آثار قدما، میبینیم مثلا در شمره ها ( بخش انتهایی دوایر ) مقداری مرکب بدون پخش شدن ایستاده است و در سطح کلمه پخش نشده است. برای حصول این نتیجه هنگام نوشتن، توصیه میشود بجای رقیق کردن مرکب با آب ، گلاب و …، از محلول نسبتاً رقیق صمغ عربی استفاده شود.
و البته باید دقت شود افزایش میزان صمغ از حد مطلوب، منجر به ایجاد چسبندگی زیاد مرکب به قلم و کاغذ خواهد شد. میزان مناسب غلظت ناشی از صمغ عربی در مرکب ، با تجربه کردن به راحتی بدست خواهد آمد. برخی هم برای براق کردن مرکب های مات به آن ،مقداری پودر قند اضافه می کنند . لازم به ذکر است که زیاده روی در این مورد موحب چسبندگی زیاد مرکب می شود.